۱- خطبه

اَلْحَمْدُ للهِ وَ الصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَی رَسُولِ اللهِ وَ عَلَی آلِهِ آل الله لَا سِیمَا عَلَی بَقِیةِ اللهِ رُوحِی وَاَرْوَاحُ الْعَالَمِینَ لِتُرَابِ مَقْدَمِهِ الْفَدَاءُ وَ اللَّعْنَةُ الدَّائِمَةُ عَلَی اَعْدَائِهِمْ اَجْمَعِینَ مِنَ الْآنِ اِلَی قِیامِ یوْمِ الدِّینِ.

۲- عبارت قرآنی آغازین

«اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ إِنَّمَا وَلِیُکُمْ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَهُمْ رَاکعُونَ»(مائده/۵۵)

۳- معرفت امام علیه السلام

اگر چه می‌‌‌خواستم این هفته بحث ولایت و امامت را تمام کنم، ولی اصرار بعضی از خوبانی که مطالب را خوب دقّت می‌‌کنند. ان‌شاءاللّه می‌‌روند که زیربنای وجودیشان، روحیشان را که اعتقادات باشد کاملاً درست کنند؛ بعضی از واژه‌هایی که در قرآن و یا در روایات نسبت به ائمّه‌اطهار و چهارده معصوم علیهم‌الصلوةوالسلام آمده که من سختم بود آن‌ها را هم در مجلس توضیح بدهم، خواهش کردند که آن‌ها را هر طور ممکن است عرض کنم. در هفته گذشته، معنی عین‌اللّه ، ید‌اللّه ، وجه‌اللّه و اذن‌اللّه و لسان‌اللّه را تا حدی توضیح دادم جملاتی که باقی ‌ماند: یکی «جنب‌اللّه» است، و دیگری «نفس‌اللّه» و سومی «کلمة‌اللّه» است. این سه اسم که روی چهارده معصوم پاک علیهم‌الصلوةوالسلام در روایات گذاشته شده اگر چه مشکل است توضیحش؛ ولی از خدا کمک می‌‌گیرم که هم بتوانم توضیح بدهم و هم ان‌شاءاللّه شما بفهمید(«أَنَا عُرْوَةُ اللهِ الْوُثْقَى وَ كَلِمَةُ اللهِ التَّقْوَى وَ أَنَا عَيْنُ اللهِ وَ لِسَانُهُ الصَّادِقُ وَ يَدُهُ وَ أَنَا جَنْبُ اللهِ الَّذِي يَقُولُ أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتِى عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ أَنَا يَدُ اللهِ الْمَبْسُوطَةُ عَلَى عِبَادِهِ بِالرَّحْمَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ» معانی‌الاخبار/۱۷).

۳.۱- امام علیه السلام جنب الله است

اوّل کلمه‌ی «جنب‌اللّه»: جنب به معنای کنار، به معنای هم‌جوار و این مطلب و این کلمه در روایات مکرّراً بیان شده، «نَحْنُ جَنْبُ‌اللّهِ»(غایة‌المرام)، (مکیال:۲/۱۰)، «عَلِیٌ جَنْبُ اللهِ»(نهج‌الایمان/۵۶۸)(کشف‌الیقین/۲۴)،

۳.۲- معنای «جنب الله»

جنب به معنای آن چیزی است که لیاقت دارد که در کنار خدا و کسی که در کنار خدا قرار گرفت و هم‌نشین پروردگار بود و مَمسوس در ذات خدا بود؛ آن کسی است که تمام صفات‌الهی را به قدر ظرفیتش داشته باشد،

۳.۳- چرا خدای تعالی برای خودش جَنبی قرار داده‎است؟

درست است که «مَا لِتُرَابِ وَ رَبِّ الْاَرْبَابِ»، خدا کجا و مخلوقش کجا؟ امّا پروردگارمتعال برای آن‌که این فاصله عجیب و عمیق بین مخلوق و خالق برطرف شود، برای خودش یک جنبی قرار داده، کناری قرار داده، واسطه‌ای قرار داده که افراد متدینی که می‌خواهند بسوی خدا حرکت کنند، از این راه حرکت کنند یعنی راه دیگری نروند.

۳.۴- درک دقیق معنا و مفهوم «جنب الله»

شیطان هم جنبی دارد، رفیقی دارد، هم‌نشینی دارد و خدای‌تعالی هم هم‌نشینی دارد. یعنی همان‌طوری که اگر در یک مجلسی قرار گرفتید، یک‌دفعه چشمتان به یک دوست صمیمی‌تان می‌‌افتد در مجلس جا نیست امّا وقتی او را دیدید اشاره می‌‌کنید: «بیا پهلوی من بنشین، تو با من رفیقی، تو با من هماهنگی، تو با من هم‌صفت و همراهی»، کنار خودتان می‌‌نشانیدش؛ هر کس ببیند این تصور در وجودش قطعی است که این شخص وارد از دوستان بسیار صمیمی این شخص است، چرا؟ به خاطر این‌که پهلوی خودش نشاند، چرا؟ به خاطر این‌که او را مقرّب خودش قرار داد. در حقیقت مقربترین،

۳.۵- مقام قرب الهی یعنی چه؟

مقرب که می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گوییم و «قرب الی‌اللّه» که می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گوییم؛ یعنی در صفات به پروردگار نزدیک بودن و الاّ خدای‌تعالی که مکانی ندارد که پهلو داشته باشد، یا جایی باشد که به او نزدیک انسان بشود، از نظر مکانی «وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ»(ق/۱۶)، از رگ گردن خدا به همه حتی به دشمنان دین نزدیک‌تر است.

۳.۶- ۱۴ معصوم علیهم السلام مقربترین هستند

پس این قرب، این هم‌جواری، این جنب و پهلوی او قرار گرفتن فقط و فقط در بُعد معنوی است؛ یعنی صفات‌الهی را این چهارده معصوم‌علیهم‌‌السلام آن‌چنان در وجودشان ظاهر و بارز است که آن‌ها کنار خدا هستند، آن‌ها با خدا هستند،

۳.۷- ائمه‎ی اطهار علیهم السلام مع‎الحق هستند

که در روایات دارد؛ «عَلَی مَعَ الْحَقِّ»(احتجاج:۱/۹۷)، (بحار:۳۳/۳۳۱)، (بحار:۲۹/۱۵)، (بحار:۲۸/۳۶۸)، (صوارم‌المهرقه/۱۴۸)، (شهب‌الثواقب/۷۲)، (الشافی فی الامامه: ۱/۲۰۲)، (شرح احقاق‌الحق:۱/۵۸)، (الغدیر:۳/۱۷۶-۱۷۷)، (غایه‌المرام:۱/۲۴۵)، (منهاج‌الکرامه/۷۲)، (استغاثه:۱/۹)، حق مطلق خدا است و علی با حق است و حق با علی است، حق مطلق؛ یعنی راستی و صداقت مطلق، واقعیت مطلق؛ یعنی آن کسی که محال است حادثه‌ای بر او وارد شود، محال است از نظر عقلی که نباشد. امّا شخصی که به اصطلاح ما مخلوق است و خلق شده همه حوادث ممکن است بر او وارد شود. مخلوق؛ یعنی مرکز هجوم حوادث، مرکز هجوم نابودی‌ها، در میان مخلوقات خدا چه حیوانات، چه انسان‌ها، چه اجنه و چه ملائکه، چهارده نفرند که این‌ها چون به خدا متصل هستند، چون جنب‌اللّه‌اند به هیچ حادثه‌ای و هیچ مشکلی و هیچ فنایی برخورد نمی‌کنند،

۳.۸- اهمیت دنیا و متعلقات و حوادث آن

حادثه‌ای دنیایی این‌ها حادثه نیست نه برای شما و نه برای آن‌ها، کشته شدن و از بین رفتن ان‌شاءاللّه از هفته آینده درباره‌ی مرگ و عالم‌برزخ که سخن گفتم آن وقت می‌‌فهمید که مُردن و زنده بودن و مریض شدن و بیچاره شدن در دنیا این‌ها اصلاً قابل ذکر برای یک بشر نیست، برای ما افراد ضعیف، افرادی که تمام حواسمان متوجّه دنیایمان هست، نه به خدا فکر می‌‌کنیم، نه به قیامت فکر می‌‌کنیم، نه به بهشت و جهنم فکر می‌‌کنیم، این‌ها مسأله است و الاّ برای ائمّه‌اطهار علیهم‌الصلوةوالسلام این‌ها به هیچ وجه مسأله نیست. اگر مثلاً فرض کنید شما مرکبی داشته باشید، مرکب شما که مثلاً فرض کنید می‌‌خواهید صدسال در دنیا زندگی کنید یک روز به شما یک مرکبی دادند این مرکب حالا شَل باشد، کور باشد، هر حادثه‌ای بر او وارد شود برای شما اهمیت ندارد، بلکه از مرکب هم یک خرده‌ای نزدیک‌تر لباس شما، لباستان اگر گوشه‌ آن قبلاً کثیف شد به جایی گیر کرد، پاره شد و یا اساسا در جایی گذاشته بودید شما صدها دست لباس دارید در جایی گذاشته بودید بنزین ریختند و آتش دادند شاید ده روز بعدش فراموش کنید، برایتان اهمیت ندارد، این بدن در دنیا همین‎طور است؛ برای کسی که می‌‌داند که از کجا شروع کرده و به کجا ختم می‌‌شود یا بگویم اصلاً ختم نمی‌شود، یک همچنین فردی؛ صدسال در دنیا بر فرض در تمام این صدسال مبتلا به سرطان باشد مسأله‌ای نیست. چند صدسال بعدش را فراموش می‌‌کند، یادش می‌‌رود، تا چه برسد به این‌که یک‌ساعت در جبهه به او مثلاً خمپاره بخورد و قطعه قطعه شود، بدن است، لباس است که ان‎شاءالله این مسأله خیلی اهمیت دارد. امیدوارم از هفته‌های آینده خوب دقّت کنید و این معنا را بفهمید که تمام سعادتتان به همین معنا است و شناختن این معنا است. بگذریم،

۳.۹- ائمه اطهار علیهم السلام تحت تأثیر هیچ چیز واقع نمی‎شوند

ائمّه‌اطهار هیچ حادثه‌ای برایشان پیش نیامد و نخواهد آمد و هیچ چیز آن‌ها را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؛ یک روز ایمانشان قوی باشد، یک روز ایمانشان ضعیف باشد، یک روز دچار افسردگی باشند از نظر روحی، یک روز مثلاً اعتقاداتشان کامل و یک روز ناقص، ابدا،!

۳.۱۰- مقام باعظمت خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام

آن‌ها مَمسوس، آن‌ها جنب‌اللّه‌اند، آن‌ها مَمسوس در ذات خدا هستند، فقط فرقشان همین است که آن‌ها مخلوقند و خدا خالق، خدا هر چه برایش امکان داشته که در ممکن قدرت‌نمایی کند در روح‌مقدّس خاندان عصمت و طهارت قدرت‌نمایی کرده که در مقدمه اذن دخول بعضی از حرم‌های مطهره هست که «اَلْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِی»، خدا را شکر می‌‌کنیم، حمد می‌‌کنیم که برای ما ائمّه‌ای قرار داد- خوب دقّت کنید- ائمّه‌ای قرار داد که اگر بنا بود خودش به طور محال در مکانی، در مکانی مجسم بشود، این‌ها می‌‌شدند، «اَلْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِی مَنَّ عَلَینَا بِحُکامٍ یَقُومُونَ مَقَامَهُ لَوْ کانَ حَاضِراً فِی الْمَکانِ»(بحار:۹۹/۱۱۵) بنابراین، نمی‌دانم توانستم معنی جنب‌اللّه را عرض کنم یا نه. معنی جنب‌اللّه این است کنار خدا، دارای همه‌ی امتیازاتی که پروردگار دارد جز ازلیّت و جز خالقیت مطلق و جز علم مطلق که آنچه خاندان عصمت دارند معلومات و یادگرفته‌هایی است از پروردگار.

۳.۱۱- امام علیه السلام نفس الله است

و امّا معنای «نفس‌اللّه»؛

۳.۱۲- معنای نفس

نفس در لغت به معنی خود است- خوب دقّت کنید- می‌‌گویند فلانی خودش آمد، نفسش آمد، به شما گفته‌اند تزکیه‌نفس کنید، یعنی خودتان را پاک کنید، خود، خودیت.

۳.۱۳- علی علیه السلام نفس پیغمبر صلی الله علیه و آله است

در بعضی از روایات و آیات قرآن این جمله به ائمّه‌اطهار اطلاق شده، در قرآن آمده؛ «وَیُحَذِّرُکُمْ اللَّهُ نَفْسَهُ»(آل‌عمران/۲۸)، خدا شما را از نفسش می‌‌ترساند. در قرآن‌مجید وقتی‌که نصاری‌نجران با رسول‌اکرم بنا شد مباهله کنند. خدای‌ تعالی به پیغمبراکرم فرمود: «قُلْ»، بگو: «تَعَالَوْا نَدْعُ»، بگو بیاورید در این محفل، «أَبْنَائَنَا وَ أَبْنَائَکمْ»، ما فرزندانمان را بیاوریم، شما هم فرزندانتان را بیاورید، «أَبْنَائَنَا وَ أَبْنَائَکمْ وَ نِسَائَنَا وَ نِسَائَکمْ»، زنهایمان را ما می‌‌آوریم، شما هم زنهایتان را بیاورید، «وَ أَنْفُسَنَا وَ أَنْفُسَکمْ»؛ درباره این آیه خیلی حرف است چرا گفته است ابناءنا، چرا فرموده است نسا‌ئنا، که فقط فاطمه زهرا را آورد؟ خیلی حرف است که این‌ها بماند. آن جمله‌ای که می‌‌خواهم استفاده کنم این است که فرمود: «وَ أَنْفُسَنَا وَ أَنْفُسَکمْ»(آل‌عمران/۶۱)، قطعاً، یقیناً طبق روایات سنی و شیعه منظور از کلمه‌ی «أَنْفُسَنَا» علی‌بن‌ابیطالب است خودمان را، چرا پیغمبر این‌جا فرمود: خودمان را بیاوریم، دعوت کنیم؟ آخر انسان خودش را که به جایی که مال خودش است که دعوت نمی‌کند! چرا فرمود خودمان را، علی را خودش تصور کرد، آیا علی‌بن‌ابیطالب از نظر شکل و قیافه مثلاً این‌ها دو برادر دوقلو بودند، شبیه به هم هر کدامشان رفتند مانعی نداشته باشد؟ نه از چه جهت، پیغمبر فرمود؛ «وَ أَنْفُسَنَا»؟ یک مقدار بسیار مختصر اگر فکر کنید به این نتیجه می‌‌‌رسید که چون پیغمبراکرم هر چه داشت از علم ، تقوا و ایمان و عصمت، علی‌بن‌ابیطالب داشت، چیزی کم نداشت جز این‌که نام این علی است و نام او محمّد صلی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم، فرق دیگری نبود. شما اگر فرق دیگری که کلمه «أَنْفُسَنَا» را به آن اطلاق کرد پیدا کردید ابدا،

۳.۱۴- چگونه امام علیه السلام نفس الله است؟

خدای‌تعالی چرا این جمله را برای علی‌بن‌ابیطالب یا سایر ائمّه فرموده؟ چون خدا با مخلوقش هیچ تناسبی ندارد، من الان برایتان توضیح می‌‌‌دهم. خدای‌تعالی چند صفت و چند موضوع دارد که عقل می‌‌گوید دومی ندارد. (یکی ازلیتش، یکی مجرد بودنش و صفات ذاتش) به هر حال که نمی‌شود بگوییم دو تا موجود در عالم وجود دارد که یکی او است و یکی هم خدا است، نه، عقل ما می‌‌گوید. پس باصطلاح اهل‌علم در درس‌های علمی‌مان گفته‌ایم و شنیده‌ایم از این صفات علی‌بن‌ابیطالب وقتی‌که می‌‌گویند: «أَنْفُسَنَا»، منصرف است، مثلاً اگر گفتند پیغمبر نفس علی است و علی نفس پیغمبر، شما می‌‌دانید که هر دویشان از مثلاً فرض کنید از فاطمه بنت‌اسد متولّد نشده‌اند و هر دویشان از آمنه متولّد نشده‌اند، از این منصرف است، از این‌که این‌ها هر دویشان در یک سن هم باشند باز ما چون می‌‌دانیم آن‌ها سن‌هایشان با هم فرق می‌‌کند از این هم منصرف است، معنای انصراف یعنی این؛ چیزی که باقی می‌‌ماند این است که هر چه از صفات و خصوصیات پیغمبر دارد علی‌بن‌ابیطالب هم دارد، همین‌طور هر چه از صفات و خصوصیاتی که می‌‌تواند یک ممکن از خدای‌تعالی داشته باشد علی‌بن‌ابیطالب علیه‌الصلوةوالسلام دارد، ازلی نیست، ابدی نیست، خالق نیست و علم مطلق و مجرد نیست، امّا بقیه هست، این مطلبی است که در ماه رجب که چهار ماه دیگر ان‌شاءالله به‌سراغتان می‌‌آید در دعای رجبیه می‌‌خوانید «لافَرْقَ بَینَک وَ بَینَهُمْ اِلَّا اَنَّهُمْ عِبَادُک وَ خَلْقُک»(مکیال:۲/۲۹۶)، (البیان‌فی عقائد اهل الایمان/۱۲۱)، (بحار:۹۵/۳۹۳)، (مصباح‌الکفعمی/۵۲۹)، (مصباح‌المتهجد/۸۰۳)، جدایی نیست بین خدا و بین ائمّه‌اطهار. «وُلات امر»، ولات مطلق‌الهی آن اولیایی که از طرف پروردگار که چند هفته قبل تذکر دادم ولایت خاص‌الخاص دارند بین آن‌ها و تُوی خدا فرقی نیست، جز این‌که آن‌ها مخلوق تواند و بنده تو هم هستند و الاّ در صفت رحمانیت، رحیمیت و کل صفاتی که از خدا به مخلوقش اظهار می‌‌شود این‌ها دارا هستند. این معنی نفس‌اللّه است، «وَیُحَذِّرُکُمْ اللَّهُ نَفْسَهُ »(آل‌عمران/۲۸) در زیارت امیرالمؤمنین عرض می‌‌کنیم: «اَلسَّلامُ عَلَیک یا نَفْسَ‌اللّهِ»(مکیال:۲/۲۹۶)، ای نفس خدا! این هم معنای نفس‌اللّه.

۳.۱۵- امام کلمه‌الله است

و معنی «کلمة‌اللّه»، کلمة‌اللّه، البته درباره‌ی حضرت عیسی هم این گفته شده،

۳.۱۶- اقسام کلمه‌الله

کلمة‌اللّه، طبق همان صفاتی که در هفته گذشته عرض کردم به خاص‌ و خاص‌الخاص و عام تقسیم می‌‌شود: «کلمة‌اللّه العام»، «کلمة‌اللّه الخاص»، «کلمة‌اللّه الخاص‌الخاص».

۳.۱۷- معنای «کلمه» و شناخت کلمه‌الله عام

اوّل معنی کلمه را عرض کنم، چون وقتی به ما می‌‌گویند کلمه یعنی حرفی که ما زدیم این را در ذهنمان می‌‌آید ولی یک قدری وسیع‌تر از این است. «کلمه» چیزی است که آن‌چه در باطن انسان است به وسیله او ظاهر می‌‌شود، الان من امروز برای شما حرف می‌‌زنم، هر چه که در باطن دارم، هر چه که می‌‌فهمم برای شما با سخنم عرض می‌‌کنم، اظهار علم به هر وسیله‌ای که انجام شد آن می‌‌شود کلمه آن شخص. خدای‌تعالی بشر را خلق کرده، موجودات مخلتف را خلق کرده، همه‎ی این‌ها کلمة‌اللّه هستند، منتها عام، همه کلمة‌اللّه‎ایم، یعنی اظهار قدرت‌پروردگار؛ اظهار خلقت‌پروردگار، قرآن را که کلمة‌اللّه می‌‌گوییم، کلام خدا می‌گوییم مال این است که هر چه خدا از علم می‌‌خواسته در اختیار بشر بگذارد در قرآن گذاشته این شده کلمة‌اللّه و خلاصه معنی کلمه اظهار آن‌چه در باطن است، حالا به وسیله زبان باشد، به وسیله اشاره باشد، به وسیله ایجاد یک چیزی باشد، شما وارد یک اتاقی می‌‌شوید می‌‌بینید ده تا مجسمه بسیار زیبا این‌جا گذاشته شده می‌‌فهمید صاحب‌خانه با این علمش یک چیزی به شما گفته و آن این‌که من مجسمه ‌‌سازم، در یک عکاسی وارد می‌‌شوید می‌‌بینید عکس‌های زیادی آن‌جا هست معلوم می‌‌شود صاحب این مغازه عکاس است و همین‎طور، خدای‌تعالی ماها را خلق کرده با خلقش سخن گفته کلمه‌ای فرموده؛ یعنی من این قدرت را دارم، من این خالقیّت را دارم، من رازقم که دارم به همه روزی می‌‌دهم، پس- بنابراین، معنی کلمه را فهمیدید حالا هر چه بشر خدای‌تعالی که سهل است، اگر هر چه خلق کرده همه به یک معنا اسمش کلمة‌اللّه‌اند، این معنای کلمة‌اللّه العام.

۳.۱۸- اولیاء الهی کلمه‎ی خاص خدا هستند

«کلمة‌اللّه الخاص» چه هست؟ آخر کلمةالله العام حتی حیوانات را هم شامل می‌شود، کلمة‌اللّه العام حتّی حیوانات را هم شامل می‌‌‌‌‌شود. اگر یک فردی هم روحش را درست کرد، صفات‌حمیده پروردگار را در خودش به وجود آورد، خلیفة‌اللّه شد در حد خودش و اخلاق انسانی پیدا کرد که همان اخلاق‌الهی است که «تَخَلَّقُوا بِاَخْلاقِ اللّهِ»(بحار:۵۸/۱۲۹)، (جامع‌السعادات:۳/۱۱۶). اگر این‌طوری شد که اکثراً اولیاءخدا این‌طورند، این‌ها کلمة‌اللّه الخاصند، یعنی یک خصوصیاتی در این‌ هست که بهتر خدا را نشان می‌‌دهد سخن خدا را بهتر معرّفی می‌‌کنند. شما اگر وارد مثلاً یک اتاقی شدید دیدید که یک مشت مجسمه‌های گِلی بی‌ارزش این‌جا هست شما پی به هنر مجسمه‌ساز نمی‌برید، یا لااقل می‌‌گویید این همین است. امّا اگر یک مجسمه بسیار زیبا، بسیار حسّاس دیدید درست کرده، بهتر نشان می‌‌دهد هنر آن مجسمه‌ساز را، اولیاءخدا بهتر خدا را معرفی می‌‌کنند، اخلاقشان، کردارشان، رفتارشان همه چیزشان روی حساب، در صراط‌مستقیم، دقیقاً طبق آن‌چه خدا خواسته این را می‌‌گویند کلمة‌اللّه الخاص.

۳.۱۹- رمز موفقیت اولیاء الهی

حضرت عیسی از این قبیل بود. «وَ کلِمَتُهُ»(نساء/۱۷۱)، که خدا در قرآن می‌‌گوید روی این اساس می‌‌گوید. کلمة‌اللّه الخاص، یک کلمه‌ای است که تمام مردم وقتی نگاهش می‌‌کنند، حرف‌هایش را گوش می‌‌دهند، مطالبش را می‌‌شنوند، می‌‌گویند: این ارتباط با خدا دارد. حتماً خدا هست، خدای‌تعالی در قرآن می‌‌فرماید: «قُلْ کفَى بِاللَّهِ شَهِیدًا بَینِی وَبَینَکُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتَابِ»(رعد/۴۳)، این علم کتاب را دارد و در یک جا درباره‌ی آصف‌بن‌برخیا، آصف‌بن‌برخیا کلمة‌اللّه خاص است. وقتی حضرت سلیمان گفت: تخت بلقیس را کیست برای من بیاورد؟ گفت: «أَنَا آتِیک»(نمل/۴۰)، من برای تو می‌‌آورم چشمت به هم نخورد، چشم بهم خوردن خیلی سریع است و آورد. این کلمة‌الله خاص است؛ یعنی در ممکنات تصرّف می‌‌کند، می‌‌تواند با خدا آن‌چنان پیمان بسته باشد که از قدرت پروردگار یک چنین استفاده‌ای بکند که از خدا بخواهد که خدایا! این تخت بلقیس را تو می‌‌توانی بیاوری من که زورم نمی‌رسد یک ارتباطِ خیلی فوری.

۳.۲۰- اسم اعظم خدا

تعبیراتی در کلمات افراد هست که این‌ها «اسم اعظم» دارند، من یک جمله‌ای درباره‌ی اسم اعظم برایتان عرض کنم، نمی‌دانم در جاهای ممنوعی که یک عدّه خاصی حق دارند بروند رفتید یا نه؟ این‌ها یک اسمی دارند، یک رمزی دارند رمزش ممکن است هیچ معنا هم نداشته باشد، هیچ مناسبتی هم نداشته باشد ولی آن رمز را که می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گویند کلمه رمز شب مثلاً وقتی آن کلمه را آن شخصی که می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد وارد منطقه ممنوعه بشود گفت، می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گویند: بفرمائید بفرمائید. اسم اعظم پروردگار، همه اسم‌های خدا اعظم است همه‌اش، منتها بعضی‌هایش به درد بعضی جاها می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خورد نه این‌که فکر کنید، باز آن مثلاً «الف» و «لام» و «ه» این‌ها مؤثّر است بعضی‌ها خیال می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند این حروف مؤثّر است، بسیار حرف بی‌خودی است. اگر بگویند حرف، حروف مستقلاً مؤثّر است شریک برای خدای تعالی تعیین کرده‌اند و پیدا کرده‌اند، نه! آن کلمه را می‌‌‌‌‌‌‌گویند، ملائکه می‌‌‌‌‌‌‌آیند کمکش، می‌‌‌‌‌‌‌برندش و او را بر‌می گردانند، منتها باید اوّل ولی‌خدا شد، بعد «امانت‌دار» شد، امانت‌دار. تو را می‌‌‌‌برند در انبار مهمّات، اگر یک چند تا از آن مثلاً هفت تیرها برداری زیر لباس قایم کنی می‌‌‌‌گیرند و کتکت هم می‌‌‌‌زنند، علاوه بر این خدای‌تعالی می‌‌‌‌داند که این آدم متقلبی است، اصلاً به او نه کلمه رمز می‌‌‌دهد نه ولیی از اولیاءش قرارش می‌‌‌دهد.
گاهی کلمه اسم اعظم «علی» است، بعضی جاها کار می‌‌کند، اسم اعظم «حسین» است، البته خدای‌تعالی حتی در اسم اعظم حرف بی‌ربط بی‌ارزشی را قرار نداده، اسماء خودش و اسماء اولیائش را قرار داده، امّا آصف‌بن‌برخیا مثلاً حال من نمی‌گویم این جمله را گفت می‌‌گوید: «یا علی»، تخت حاضر می‌‌شود، یا علی گفتن هم لازم نیست همه حروفش را بگوید، همین قدر بگوید: «یا»، تخت حاضر است یک چشم بهم زدن این اولیاءخدا اسم اعظم را بلدند، البتّه نه این‌که همه‌ی اسم اعظم همه اختیارات در اختیار این‌ها باشد هر ولی خدایی را پیدا کردید نه این جوری نیست، برای ضرروت و الاّ آصف‌بن‌برخیا با این قدرتی که داشت یک مغازه حمل اثاثیه این‌جوری چه می‌‌گویند، این‌جوری باز می‌‌کرد خیلی درآمد داشت، خیلی هم مشکلات مردم رفع می‌‌شد، نه! یک‌دفعه به او گفتند این کار را بکن و کرد، یا آن‌قدر نزدیک بود به خدا، که خدای‌تعالی به او اجازه داد برای این‌که در قرآن بیاید، برای این‌که بشر بداند به کجا ممکن است برسد، برای این‌که مردم را درس بدهد، این کار را کرد والاّ همیشه این کاره نبود؛ یعنی اگر خدا می‌‌خواست همیشه بود، ببینید و در قرآن خوب دقّت کنید در این آیاتی که مربوط به حضرت عیسی است می‌‌گوید: «وَ أُبْرِئُ الْأَکمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْی الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ»(آل‌عمران/۴۹)، همه جا می‌‌گوید: «باذن‌اللّه یا باذنی»، اذن خدا، اجازه خدا، اراده خدا، حضرت عیسی اگر از من بپرسید بالشخصه قدرت حتّی یک مورچه را نداشت، امّا در ارتباط با خدا هر چه خدا لازم بود قدرت در اختیارش می‌‌گذاشت. در اختیار ما نمی‌گذارد چرا در اختیار ما نمی‌گذارد؟ خوب این سؤالی است و در اختیار حضرت عیسی و علی‌بن‌ابیطالب گذاشته است؟ ما خودمان خودمان را بهتر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شناسیم، الان شب یک دعا کنیم فوراً مستجاب بشود ببینید با این چقدر دکان باز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنیم، چقدر با آن فخر بر دیگران می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فروشیم، چه می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنیم؟! دوستان هر کس به شما گفت که آقا فرموده است: تو باید این کار را بکنی. اعتنا نکنید؛ آخر یک چیزی که من همیشه از آن پرهیز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنم و شماها بعضی‌هایتان متأسفانه مبتلا به این‌ها هستید همین ارتباطات دروغی یا بعضی‌هایش شیطانی یا بعضی‌هایش بر فرض راست، می‌‌‌‌‌‌‌‌آیید برای مردم می‌‌‌‌گویید، نکنید این کارها را هیچ، انسانیت انسان ارزش دارد.

۳.۲۱- عبودیت

من اگر بنا بود مکاشفاتی را نقل کنم خیلی از این‌ها نقل می‌‌کردم، مکاشفاتی که ارزش دارد «مکاشفات علمی» است، بنشین ببین علی‌بن‌ابیطالب چقدر بزرگ است، این را کشف کن، این مکاشفه برایت اهمیت دارد حالا مثلاً نشستی داری [می‌‌گویی:] «السلام علیک یا علی [بن ابیطالب]، یک‌دفعه می‌‌بینی در حرم جلویت باز شد، وارد حرم شدی، خوب چی می‌‌شود تو به کجا رسیدی؟ خوب در بیداری هم همین کار می‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود، نگویید که این‌جور چیز به این مهمی! بله!، بله من شماها را می‌‌‌‌‌‌‌خواهم ان‎شاءالله خیلی از این بالاترها باشید یعنی صددرصد در اختیار خدا باشید، خدای‌تعالی می‌‌‌‌‌‌‌گوید که زیر دست یک بوزینه که بدتر از بوزینه است خودتان قرار بدهید، ریسمان به گردنتان بیندازند، بکشندتان، ببرند شما را در مسجد، بگویید: چشم. بگوید: در خیبر را بکن، بالا نگه دار لشکر عبور کنند، بگو: چشم هیچکدامشان برایت فرقی نکند، نه آن غصّه‌ات بدهد، نه این افتخاری برایت باشد، می‌‌‌‌‌توانید برسید به این‌جا، می‌‌‌‌‌گویید: این کار علی‌بن‌ابیطالب بود اگر تنها کار علی بود، بیان نمی‌کردند، یک معلم در کلاس اگر برداشت روی تخته سیاه یک چیزی نوشت، برای خودش ننوشته برای تو نوشته، هر دعایی که در دعاهای صحیفه سجّادیه می‌‌‌‌بینید برای شما است و الاّ نصف شب یکی پا می‌شود من و شما پا می‌‌‌‌شویم با خدا مناجات می‌‌‌‌کنیم فردا بر نمی‌داریم بنویسیم بدهیم دست مردم، این‌ها برای ما است، آن ارتباط خاص‌الخاصی که آن‌ها با خدا دارند نه برای ما قابل فهم است، نه هم برای ما می‌‌‌گویند، نه هم لازم است که ما بدانیم. دقّت کردید.
پس اولیاءخدا آن‌هایی که خاصند مثل آصف‌بن‌برخیا، مثل حضرت عیسی، مثل انبیاء بزرگ، مثل صالحین، مثل صدیقین، مثل شهداء بعد از این عالم این‌ها کلمة‌اللّه الخاصند،

۳.۲۲- امام علیه السلام کلمه خاص‎الخاص الهی است

امّا «کلمة‌اللّه الخاص‌الخاص»، خاص‌الخاص که باید ما ائمّه‌اطهار را به این عنوان بشناسیم، باید بشناسیم، هر چه خدا، هر چه خدا، ببینید من با این تعریف که عرض می‌‌کنم همین‌جور یاد بگیرید که مبتلا به شرک و انحراف نشوید. ببینید به یک نقّاش یک تابلو می‌‌دهند یک متر در یک متر است، می‌‌گویند روی این نقاشی کن، این تابلو محدود است که بیشتر از این نقاشی نکرده، این تو هستی که نمی‌توانی بیشتر از این بفهمی. خدای‌تعالی بی‌نهایت در علم و قدرت است. اصلاً قابل فهم برای ما نیست علم و قدرت پروردگار، امّا در ممکن، ممکن را یک تابلو تصوّر کنید، در ممکن آن حدّی که امکان داشته خدا علم قرار بدهد، امکان داشته قدرت قرار بدهد، امکان داشته که صفاتش را در آن‌ها قرار بدهد در این چهارده معصوم علیهم‌الصلوةوالسلام قرار داده، باز فردا بعضی‌ها تلفن به من می‌‌کنند تعجب می‌‌کنم من این‌قدرهمه جان می‌‌کنم، زحمت می‌‌کشم، توضیح می‌‌دهم، باز بعضی‌ها حضرت جواد سنش کم بود، علمش کمتر بود، حضرت امیرالمؤمنین سنش بیشتر بود پس علمش بیشتر بود، من وقتی این سؤالات را گوش می‌‌دهم می‌‌گویم: «یا حسرتا»! من چی دارم می‌‌گویم برای من و شما سن مطرح نیست، نباید باشد، ان‌شاءالله برایتان شرح می‌‌دهم. سن یعنی چه؟ آن‌که سنش زیاد است اگر خوب از امتحان بیرون آمده باشد خوش به‌حالش، زودتر امتحانش را داده، آن کسی هم سنش کمتر است اگر می‌‌‌خواهد امتحان بدهد ان‌شاءالله خدا توفیقش بدهد همین! آن‌که سنش بیشتر است ایمانش بیشتر است نه این‌جور نیست، خیلی افراد پیرمرد بی‌ایمان‌ترین‌اند و خیلی جوان‌ها هستند با ایمان‌ترین‌اند. اصلاً سن مطرح نیست می‌‌خواهم ان‌شاءاللّه کم‌کم آماده بشوید برای آن‌چه که درباره‌ی قیامت و معاد می‌خواهم صحبت کنم، ان‌شاءالله گوش بدهید آن کسی که کلمة‌اللّه الخاص‌الخاص است که حضرت عیسی انبیاء کل شان حتی حضرت ابراهیم و هیچ یک از صالحین، هیچ یک از اولیا‌ءخدا به آن مقام نمی‌رسند؛ این کلمة‌اللّه الخاص‌الخاص است که هر چه باید خدای‌تعالی در کره زمین نه، در تمام ماسوی‌اللّه از علم قرار بدهد به این‌ها داده از قدرت انجام بدهد، به این‌ها عنایت کرده، منتها فرق همین است که او ازلی است او نامحدود است و این‌ها در همین محدوده عالم خلقت قدرت و علم دارند. و این کم نیست و برای ما هم فرقی نمی‌کند. لذا «وَ قُلْ اعْمَلُوا فَسَیرَى اللَّهُ عَمَلَکمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»(توبه/۱۰۵).

۳.۲۳- آیا می‎دانیم وقتی می‎گوییم «یا‎صاحب‎الزمان» یعنی چه؟

حالا متوجّه مقام امام‌عصر علیه‌السلام شدید روز جمعه است دعای ندبه خواندیم، هی می‌‌گویید: «اَینَ السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَینَ الْاَرْضِ وَ السَّمَاءِ»(بحار:۹۹/۱۰۶)، (مکیال:۱/۳۸)، (مفاتیح‌الجنان/دعای‌ندبه)، معنای این جمله را امروز شاید با این سه کلمه‌ای که ترجمه کردم و من خودم واقعاً در مقابل حقایق مثل یک بچّه شیرخواری هستم که هیچی نمی‌فهمم ولی خوب چه کنم دیگر حالا این منبر پیغمبر و این محافل پر نور شماها به دست افرادی مثل من افتاده‎است. آیا می‌‌شود آقا بیاید با شما صحبت کند، «کلمة‌الله الاعظم»، کلمة‌الله الخاص‌الخاص آن کلمة‌اللّهی که در قرآن خدای‌تعالی فرموده: که اگر تمام دریاها مرکب بشود، (این صریح قرآن است) اگر تمام درخت‌ها قلم بشود، اگر هفت برابر این دریا، دریا اضافه کنند، «لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنفَدَ کلِمَاتُ رَبِّی»(کهف/۱۰۹)، قبل از این‌که کلمات خدا تمام بشود، کلمات خدا و ائمّه‌اطهار، فضائلشان تمام بشود، دریاها تمام می‌‌شوند، حالا می‌‌دانید اسم که را می‌‌برید وقتی می‌‌گویید: «یا صاحب‌الزمان»، می‌‌دانید چقدر لیاقت پیدا کرده‌اید که اسم یک چنین موجودی به شما اجازه داده‌ شده که به او عرض ارادت کنی و روز جمعه خودتان را میهمان آقا بدانید، «مَوْلای اَنَا مَوْلاک … هَذَا یو‎مُ الْجُمُعَةِ وَ هُوَ یوْمُک الْمُتَوَقَّعُ فِیهِ ظُهُورُک»(بحار:۹۹/۲۱۵)، (جمال‌الاسبوع/۳۷).
آقاجان! امروز ما توقع داریم، اگر بگویید شما لیافت دارید همه‌مان می‌‌گویم: نه، یک وقتی من بچّه بودم، استادم به من، گفتم: چرا من خدمت آقا نمی‌رسم، حتّی آن‌قدر بچّه بودم که فکر می‌‌کردم خدمت امام‌زمان رسیدن یعنی خدمت بدنشان باید برسم، این را می‌‌پرسیدم، ایشان به من گفتند که تو هنوز بچّه‌ای، گفتم: «اگر به لیاقت ما باشد که سلمان هم لیاقت ندارد خدمت امام‌زمان برسد، - حالا این حرف من نمی‌دانم چطور گفتم - اگر به آقای آن‌ها باشد به یک سنگی هم ممکن است این لیاقت را بدهند». ایشان بلند شد لب‌های من را بوسید گفت: بارک اللّه! حالا آقا این حرف را ما از بچگی گفتیم وقتی گفتیم که استادم به ما گفت: تو بچّه‌ای، حالا هم بچّه‌ایم، حالا هم نمی‌فهمیم شما یعنی چه، ما یعنی چه؟ ولی به لطفتان، به کرمتان، به محبّتتان، به رحمانیت و رحیمیتتان عنایتی کنید، «وَ اَنَا فِیهِ ضَیفُک وَ جَارُک فَاَضِفْنِی وَ اَجِرْنِی یا مَوْلای وَ اَنْتَ کریمٌ مِنْ اَوْلادِ الٌکرَامِ وَ مَأْمُورٌ بِالضِّیافَةِ وَ الْاِجَارَةِ»(مفاتیح‌الجنان).

۴- روضه‎ی امام حسین علیه السلام

صلّی‌اللّه‌علیک یا اباعبداللّه، ایام اربعین اباعبدالله الحسین است، امیدواریم خدای تعالی ما را از عزاداران ابی‌عبداللّه‌الحسین در این دو ماهی که عزاداری کردیم قرارمان بدهد و همه‌مان را از یاران حجة‌ابن‌الحسن قرار دهد.

۵- دعای ختم مجلس

نسئلک اللّهم و ندعوک باعظم اسمائک و بمولانا صاحب‌الزمان یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه و یا اللّه، یا رحمن یا رحیم یا غیاث‌المستغثین، عجل لولیک الفرج، عجل لمولانا الفرج، خدایا! فرج امام ما، امام عزیز ما را الساعة برسان، همه‌ی ما را لایق محضرش قرار بده، پروردگارا! همه‌ی ما را لایق شنیدن صدای مبارکش قرار بده، همه‌ی ما را چشم‌های همه‌ی ما را لایق زیارت بدن مقدسش قرار بده، پروردگارا! ایمان کامل به ما مرحمت بفرما، توفیق تزکیه‌نفس به ما عنایت بفرما، همه ما را از اولیاء خودت قرارمان بده، پررودگارا! به آبروی ولی‌عصر قسمت می‌‌دهیم گرفتاری‌های شیعه را در کره زمین بالاخص شیعیان عراق را برطرف بفرما، خدایا! زیارت خانه‌ات، زیارت قبور ائمّه‌ی بقیع و رسول‌اکرم و زیارت ائمّه‌ی عراق را همین امسال نصیب همه‌مان بفرما، از جمیع آفات و بلیات همه ما را حفظ بفرما، امواتمان را غریق رحمت بفرما.